W młodszym wieku szkolnym następuje przejście na wyższy, operacyjny poziom myślenia; dziecko potrafi kierować się zasadami przyjętymi przez grupę, której jest członkiem; tworzy się zróżnicowany, a jednocześnie uporządkowany obraz własnej osoby. Aktywność poznawcza dziecka staje się dowolna, selektywna i systematyczna. Dziecko potrafi dowolnie koncentrować swoją uwagę i obejmować nią więcej elementów ( od 3 do 6 ) niż w poprzednim okresie. Potrafi także dowolnie zapamiętywać oraz stosować różne zabiegi ułatwiające przyswajanie i zapamiętywanie materiału.
W okresie późnego dzieciństwa dziecko staje się członkiem formalnej grupy, jaką jest klasa szkolna. Od umiejętności komunikacyjnych dziecka, jego orientacji w zachowaniu innych osób zależeć będzie nawiązywanie kontaktów w grupie i znalezienie w niej swego miejsca. Może to być pozycja dziecka popularnego, wybieranego do wspólnych zabaw, lubianego; dziecka odrzuconego, z którym nikt z grupy nie chce wchodzić w kontakt; dziecka kontrowersyjnego, które przez jednych jest bardzo lubiane, a przez innych odrzucane; dziecka lekceważonego, z którym niechętnie wchodzi się w kontakt, oraz dziecka, które nie wyróżnia się w grupie, nie jest zauważane.
W późnym dzieciństwie ujawnia się rozwój zainteresowań jako względnie trwałych dążności do poznania otaczającego świata, przybierających postać ukierunkowanej aktywności poznawczej o określonym nasileniu i przejawiających się selektywnym stosunkiem do otaczających zjawisk.
W okresie dojrzewania rozwijają się intymne przyjaźnie między rówieśnikami tej samej płci. Przyjaciele dobierają się na zasadzie podobieństwa psychicznego. Ponadto zarówno dziewczęta, jak i chłopcy kierują uczucia ku osobom dorosłym tej samej płci. Zjawisko to przyjmuje formę adoracji u dziewcząt, a postać kultu bohatera u chłopców.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz