Okres Dojrzewania Pokwitania Dzieci

Okres pokwitania pogłębia odrębności w motoryczności chłopców i dziewcząt. Jest to normalny etap na drodze ontogenezy, przynoszącym w motoryczności człowieka dalsze osiągnięcia i nowe wartości. Odrębności, jakie dostrzega się w ruchach jednostki dojrzewającej, przede wszystkim znajdującej się w fazie skoku pokwitaniowego, są wyrazem odejścia od dziecięcej doskonałości motorycznej po to, by osiągnąć doskonałość dojrzałą. Dłuższe kończyny, wyżej położony środek ciężkości, czasem przejściowe „wychudzenie” mogą spowodować zanik harmonii ruchów typowych dla etapu poprzedniego, zmniejszenie płynności, obniżenie dokładności i zaburzenie ukształtowanego już rytmu. Nowe przeżycia psychiczne i zmiana zainteresowań są nieraz powodem powtórnie pojawiającej się rozrzutności wynikającej z „niepokoju motorycznego”. Ruchy kończyn stają się wówczas zbyt obszerne, niezgrabne, w efekcie mało ekonomiczne. Występuje równocześnie ociężałość ruchowa, lenistwo i niechęć nawet do ulubionych dawniej działań. Zjawisko takich wahań nadpobudliwości i apatii nie należy jednak do rzadkości. Jest ono ruchowym wyrazem braku równowagi procesów pobudzania i hamowania. U dziewcząt unikanie ruchu, szczególnie ćwiczeń zalecanych przez starszych, wynika niejednokrotnie z obawy przed ośmieszeniem, tym bardziej że ambicja i chęć podobania się rosną w tym czasie znacznie szybciej niż możliwości ruchowe. Zmniejsza się też, częściowo z wymienionych wyżej powodów, zdolność uczenia się ruchów, a brak wyraźnych postępów może być przyczyną rezygnowania nawet z systematycznie dotychczas uprawianych ćwiczeń. Na to niejednokrotnie nakłada się zmęczenie, którego mechanizm bywa też różny. Czasem jest to przejściowe opóźnienie w rozroście serca i chwilowe obniżenie wydolności układu krążenia, czasem znów – choć rzadziej – nieekonomiczna praca aparatu ruchu, nieraz zaś przeżycia emocjonalne i związane z nimi napięcia.