Rozwój Motoryczny u Dzieci

Rozwój motoryczny dziecka wyraża się w tym, że wraz ze wzrastaniem, różnicowaniem i dojrzewaniem jego narządów i układów pojawiają się nowe ruchy, dziecko uczy się złożonych czynności, jego motoryczne zachowanie się jest coraz bardziej celowe i inteligentne.
Przejawy motoryczne zasługują na wyróżnienie z całości fizycznego rozwoju człowieka co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, są one najczęstszą formą reakcji człowieka na bodźce środowiskowe i w nich, jak w zwierciadle, ujawniają się wielostronne biologiczne wartości ustroju ludzkiego. Drugim powodem, dla którego warto wyodrębnić z problematyki ontogenetycznej zjawiska zmian motorycznych, jest bogactwo rozwoju ruchowego, jego wielostronność, a przede wszystkim dynamika w pierwszym etapie życia, która fascynuje badaczy tym, że człowiek, początkowo bezradny ruchowo, w krótkim czasie opanowuje tak złożone czynności.
Ruchów, którymi człowiek dysponuje, jest ogromna liczba. Najczęściej wymienia się motoryczność produkcyjną, sportową i wyrazową.
Motoryczność produkcyjna obejmuje te czynności i działania, których głównym celem jest wytwarzanie dóbr materialnych i które wiążą się z pojęciem pracy.
Na motoryczność sportową składają się ruchy zabawowe i sportowe, a więc podnoszące sprawność fizyczną człowieka, wzmacniające jego zdrowie, pobudzające wpływające na rozwój, wychowujące oraz przynoszące wypoczynek i radość.
Motoryczność wyrazowa zasługuje na wyróżnienie jako dziedzina ruchów szczególnie bogata u człowieka. Obejmuje ona gesty, mimikę, pozy ciała, taniec itp. i służy do porozumiewania się między ludźmi tam, gdzie zawodzi język słów, pomaga w wyrażaniu uczuć niezależnie od mowy artykulacyjnej, staje się symbolem przeżyć na scenie, w balecie, w pantomimie, tworzy sztukę. W rozwoju motorycznym człowieka elementy te podlegają swoistym przemianom, niejednakowym zresztą w poszczególnych ruchach. Treść ruchu określa jego cel i pozwala zaliczyć daną czynność do jednego z rodzajów motoryczności ludzkiej. Każdy ruch zawiera określony ładunek siły, szybkości lub wytrzymałości. Siła, szybkość i wytrzymałość są fizycznymi właściwościami człowieka, zależą od funkcji i struktury organizmu ludzkiego i rozwijają się w ontogenezie. Umiejętność koordynowania ruchów jest na tyle odrębnym zjawiskiem motorycznym, że często bywa wyróżniana jako osobna cecha motoryczna i nazwana koordynacją lub zwinnością. Tak więc do cech ruchu lub cech motorycznych zalicza się przeważnie siłę, szybkość, wytrzymałość oraz niekiedy zwinność albo koordynację.
Dziecko rozpoczynające naukę szkolną chłonie w sposób jeszcze mało krytyczny wrażenia i pobudzenia płynące z coraz szerzej otwierającego się przed nim świata. Zaznacza się to też w motoryczności. Środowisko otaczające oddziałuje na organizm ciągłymi i wielorakimi czynnikami wywołując natychmiastowe reakcje – przy czym z reguły są to reakcje ruchowe. Stąd głównym rysem motoryki dziecka w pierwszych dwóch latach pobytu w szkole jest jego ruchliwość, potrzeba wyżycia się ruchowego, zaspokojenia wielkiego „głodu” ruchu, a także wrażliwością wpływy środowiska, utrudniającą dłuższą koncentracją na jednej czynności.